🖊 چرا سؤال نداریم؟
این موضوع رو در ۳ پُست مجزا، به ظاهر طولانی ولی در قسمت‌های کوتاه که منقطع خوندنشون آسون باشه تموم کردم. توی این سه بخش سعی کردم از سه زاویه متفاوت بهش نگاه کنم:
1️⃣ چرا سؤال اصلاً توی ذهن ما شکل نمی‌گیره؟
از شکاف اطلاعاتی و اطمینان کاذب، تا نقش آموزش و کودکی در ساختن یا خاموش‌کردن پرسشگری.
🔗🔗**** **[لینک بخش اول]
2️⃣ وقتی سؤال داریم، چرا نمی‌پرسیم؟
از امنیت روانی و فاصله با قدرت، تا فرهنگ، و سکوتی که گاهی اصلاً نشانه رضایت نیست.
🔗🔗**** **[لینک بخش دوم]
3️⃣وقتی سؤال می‌پرسیم، آیا واقعاً دنبال فهمیدنیم؟ و اثر هوش‌مصنوعی
آیا فقط دنبال شاهدی برای تأیید جوابی هستیم که از قبل انتخاب کردیم؟ این بخش بیشتر درباره Confirmation Bias، هوش مصنوعی و خطر تازه‌ای به اسم Sycophancy است.
🔗🔗**** **[لینک بخش سوم]
به‌نظرم در هر شغل، موقعیت و سطحی، «پرسشگر» بودن، بلد بودنِ پرسش خوب و توانایی دیدن و حل مسئله، مهارت‌های بنیادی‌ای هستن.
دعوت می‌کنم بخونید و اگه براتون مفید بود، برای بقیه هم بفرستید.
**پی‌نوشت: **معرفی موضوع، ۲۰۸۸ بار دیده شد و ۳۲ بار بازنشر! ولی قسمت اول مطلب ۵۹ بار دیده شد. نمونه بانمکی از پیشی گرفتن آگهی از آگاهی بود!